دل را ببین

نشد یک لحظه از یادت جدا دل،
زهی دل، آفرین دل، مرحبا دل!
ز دستش یک لحظه آسایش ندارم،
نمی دانم چه باید کرد با دل؟
هزاران بار منعش کردم از عشق،
مگر برگشت از راه خطا دل!....
به چشمانت مرا دل مبتلا کرد،
فلاکت دل، مصیبت دل، بلا دل!
از این دل داد من بستان خدایا،
ز دستش تا به کی گویم : خدا، دل؟
درون سینه آهی هم ندارد،
ستمکش دل، پریشان دل، بلا دل!
به تاری گردنش را بسته زلفت،
فقیر و عاجز و بی دست و پا دل!
بشد خاک و زکویت بر نخیزد،
زهی ثابت قدم دل، با وفا دل!
ز عقل و دل دگر از من مپرسید،
چو عشق آمد کجا عقل و کجا دل؟
تو ، لاهوتی، زدل نالی، دل از تو،
حیا کن، یا تو ساکت باش یا دل!



( یار از دل من خبر ندارد
یا آه دل من اثر ندارد....)

جز عشق جهان هنر ندارد
یا دل هنر دگر ندارد
یا موسم صبر من خزان شد
یا نخل امید بر ندارد.
یا بر رخ من نمی شود باز
یا قلعه ی بخت در ندارد.
یا وصل تو قسمت بشر نیست
یا طالع من ظفر ندارد.
یا دامن رحم تو طلسم است
یا ناله ی من شرر ندارد.
یا تیر تو بگذرد نهانی
یا سینه ی دل سپر ندارد.
یا عشق خط امان به او داد
یا دل ز بلا حذر ندارد.
یا چشم تو با دلم رفیق است
یا شیر سیه خطر ندارد.
یا با دل خسته مهربان باش
یا جان بستان، ضرر ندارد.



دل را ببین ، دل را ببین،
در کوی جانان آمده!
سر واژگون، تن غرق خون،
افتان و خیزان آمده.
خواهد که جان پیشش رود،
جانان در آغوشش دود،
دنیا فراموشش شود...
مست است و مهمان آمده.
دل را ببین، دل را ببین،
در کوی جانان آمده!
با آنکه راهش تنگ بد،
هم دور و هم پر سنگ بد،
با راهزنان در جنگ بد،
فاتح ز میدان آمده.
دل را ببین، دل را ببین،
در کوی جانان آمده!
گل دیدش و در خنده شد،
بلبل از او شرمنده شد،
طوطی به نطقش بنده شد....
دل نیست این، جان آمده.
دل را ببین، دل را ببین،
در کوی جانان آمده!
دل نیست این، دیوانه است،
دیوانه ی جانانه است،
پر درد و پر افسانه است...
از بهر درمان آمده.
دل را ببین، دل را ببین،
در کوی جانان آمده!
ساقی بساطی نو فکن،
مطرب بیا چنگی بزن،
لاهوتی شیرین سخن،
امشب غزلخوان آمده.
دل را ببین، دل را ببین،

در کوی جانان آمده!

فرشته ناز من

سلام فرشته ی تنهاییهام
فرشته ی مهربانم از اینکه باز نامه ام را می خوانی ممنونم. نمی خواهم از تو بنویسم تو آنقدر خوب و بزرگ هستی که کلمات من حتی قطره ای هم از اقیانوس بی کران خوبیهایت نخواهد بود. آن قدر بزرگ هستی که نیازی به نوشتن درباره تو نیست. می خواهم از خودم بنویسم . از این وجود کوچک و نیازمند خود.
اگر بخواهم که بنویسم درمانده ام، بیچاره ام، بدبختم، آشفته ام، باید بنویسم و بنویسم و بنویسم. و اگر بخواهم بنویسم که به آخر خط رسیده ام دروغ گفته ام چون انتظار حس کردنت اگر به اندازه مثقالی هم باشد باز برایم امیدی است تا پاهایم را از خط رد نکنم.
فرشته من چرا بال نمی کشی تا به سرزمین تاریک تنهایی های من بیایی و با نورهای دلربایت جای جای آن را روشن کنی. آری من تنهام تنهای تنها. مثل خدا ....
نه .... نه مثل خدا.... من خدارادارم وانتظار بوییدنت را ...
اما بازهم تنهام ، تنهاتر از تنها....
چرک های ترس و بی قراری مثل خوره ذره ذره از پا تا سرم را می خورند. ای کاش من هم بال داشتم و بسوی دیارت پر می کشیدم.
فرشته ی نازم ، دعا کردم تا خدا هیچ وقت تورا به زمین نیاورد ، جای تو در آسمانهاست ، زمین پر از چرک آلودگی و کینه است می ترسم که طعمه ی هوسهای زمینیان شوی. می ترسم که به زمین بیایی و فریب سرابهای زیبایش را بخوری . می ترسم که اسیر شوی . می ترسم دروغ بگویی و بی وفا شوی. تو نیا من می آیم ، آنقدر منتظر و مقاوم می مانم تا همه ی زنجیرهای تنم را چرک ها و آلودگی های زمین بخورند ؛آنگاه با بالهای انتظارم بسوی تو پرواز خواهم کرد. آلاهه ی من ، مرا در اثنای آتشهای شعله کشیده ی دوزخ زمینیان تنها مگذار ، برایم دعا کن.